12/03/2006

Communiqué de presse : Un belge à rejoint les 70 grévistes de la faim à Saint-Boniface

Pol VAN CAMP , een vakbondsmilitant van het ACV uit Leuven, gaat mee in hongerstaking en voegt zich vanaf woensdag 8 maart, bij de 70 mensen zonder papieren die al verschillende dagen in hongerstaking zijn in de St Bonifaciuskerk te Elsene.
Deze vluchtelingen verblijven bijna vijf maanden in de kerk en hebben hun situatie en hun eisen al die maanden uitgelegd aan verschillende bevoegde instanties, aan politici en aan de pers.
Er werden nieuwe individuele aanvragen gedaan tot regularisering maar met negatief resultaat. Ondertussen waren er betogingen in Antwerpen en Brussel waar duizenden mensen vroegen voor een humane amnestie. Al deze inspanningen leverden tot op heden niets op.
De mensen in de kerk kunnen niet terug want ze zijn nu gekend en lopen grote risico's. Tot op heden werden ze niet gehoord door P. Dewael, minister van binnenlandse zaken. Ze hebben zelfs geen begin van oplossing en zien na al die maanden geen andere uitweg dan over te gaan tot een hongerstaking. Al hun andere vredige acties en hun bereidheid tot dialoog hebben niet geholpen. Ik kan deze wanhoopsdaad bijgevolg begrijpen.
Deze mensen verdienen alle steun en daarom ga ik mee in hongerstaking. Ik hoop dat dit gebaar de politici in het algemeen en de minister in het bijzonder zal wakker schudden en dat deze actie zeer vlug zal leiden tot een humane amnestie en een nieuwe wet met duidelijke en bestendige criteria. Ik reken ook op de solidariteit van de bevolking voor deze mensen zonder papieren.

Meer over zijn motivatie.

Vanaf woensdag 8 maart om 12u, zal ik mee in hongerstaking gaan met de vluchtelingen, mensen zonder papieren, in de St Bonifaciuskerk te Elsene.
Uiteraard heb ik lang nagedacht om deze beslissing te nemen. Op de ouderdom van 64 jaar is het niet meer zo evident om dit te doen.
Mijn geweten zou nochtans niet tot rust komen moest ik deze mensen niet actief steunen in hun strijd voor hun regularisatie. “ De mens eerst” is bij verkiezingen een veelgehoorde slogan; aan de politici om dit nu waar te maken.
Sinds 17 oktober verblijven er ongeveer 130 "personen zonder papieren" in de St Bonifaciuskerk te Elsene. Het is een zeer kleine groep van de tienduizenden "mensen zonder papieren" die in België verblijven.
Al deze mensen zijn hun land ontvlucht en leven al vele jaren in België. Zij hebben nog steeds geen geldige verblijfsvergunning en zijn daarom bijna vijf maanden geleden een actie begonnen in de kerk.Omdat vredige acties en bereidheid tot dialoog al die maanden geen resultaat hebben opgeleverd zijn de vluchtelingen door wanhoop gedreven, overgaan tot een hongerstaking.
Sinds 22 februari zijn daarom reeds een zevental personen in hongerstaking en sinds zaterdag 4 maart is de meerderheid ( nog 62 ) van de overige personen in de kerk aan een hongerstaking begonnen. Een laatste gesprek met de heer Roosemont, directeur generaal van de dienst Vreemdelingenzaken die op bezoek was in de kerk heeft ook niets opgeleverd.
Al de "mensen zonder papieren" in de kerk zijn na al die maanden en na al hetgeen er gebeurd is vastbesloten om door te zetten tot er een oplossing is.

Ze kiezen er inderdaad zelf een hongerstaking maar het is een keuze die hen wordt opgedrongen door de overheid en dus ook door de politici in het algemeen. Zij hebben hun angst overwonnen, voeren reeds meer dan 4 maanden actie en komen er mee naar buiten.
Dit houdt nochtans grote risico's in. Hun gezichten zijn gekend en sommige leiders zijn reeds opgepakt en opgesloten; enkele onder hen zijn reeds uit het land gezet.
Zij kunnen niet meer achteruit en vragen hun regularisatie en een aanpassing van de wet met duidelijke criteria waarin de volledige verblijfsduur in België meetelt en niet allee deze in de procedure. Zij vragen eveneens dat hun medeactivisten die ondertussen werden opgesloten in asielcentra, worden vrijgelaten.

In uitzonderlijke omstandigheden zijn er uitzonderlijke maatregelen nodig hoorden we een minister zeggen toen de fiscale amnestie ook voor een tweede keer werd afgekondigd. Ook een humane amnestie zou een uitzonderlijke maar rechtvaardige maatregel zijn, gesteund door een overgrote meerderheid van de bevolking waar onlangs nog zo’n 15.000 mensen voor op straat kwamen in Antwerpen en Brussel.
Een nieuwe regularisatie is hier de enige oplossing voor de huidige mensen zonder papieren; een aanpassing van de wet is de oplossing voor de toekomst.
Het art 9 van de wet van 15 dec 1980 dient daarom dringend te worden aangepast en dat is juist een taak van de politici; anderen kunnen dit kracht bijzetten en steunen.

Om al deze redenen steun ik deze mensen zonder papieren en ga ik mee in hongerstaking.Ik hoop ook hiermee de bevolking in België wakker te schudden en roep op tot solidariteit.
Ik zie het als een middel om sneller tot een oplossing te komen zodat de mensen in de kerk niet te lang moeten afzien. Patrick Dewael, minister van binnenlandse zaken moet dringend een onderhoud toestaan aan de mensen in de kerk en zorgen voor een oplossing onder vorm van een humane amnestie.
Waarschijnlijk zal de minister, zoals in eerdere omstandigheden, spreken van chantage.
Voor ons is het een wanhoopsdaad waartoe deze mensen nu gedwongen zijn door de overheid.
De minister blijft het naar de bevolking wel zeggen dat dit chantage is en onaanvaardbaar, maar dat is om de publieke opinie op te zetten tegen deze vluchtelingen. Feitelijk is hij niet echt tegen chantage; in de politiek gebeurt dit regelmatig. In de politiek wordt dat anders genoemd en spreekt men van "onder druk zetten" of " dit is een breekpunt " enz... In de internationale politiek noemt men afdreigingen of chantage zelfs "diplomatie".
Hoe zouden we bv de afdreigingen van het Westen aan Hamas, Iran en vroeger aan Irak enz... noemen? Of hoe noemt men in de “diplomatie” de afdreigingen… “ als je dit of dat niet doet zijn deze of gene sancties het gevolg....” Of hoe zou men de afdreiging van de regering aan de vakbonden tijdens het generatiepact noemen: " als je dit niet goedkeurt, vervalt alles wat we afgesproken hebben..." . Of hoe dikwijls horen we politici niet verklaren "...als dit of dat gebeurd ( of niet gebeurd ) is er een ernstig probleem of valt de regering....
Of hoe moet men een dreiging met een staking in een onderneming benoemen of de afdreiging van de werkgevers dat ze hun onderneming zullen verplaatsen naar het buitenland als de werknemers geen loon willen inleveren? Dit is natuurlijk allemaal afdreiging, onder druk zetten, chantage of diplomatie. Je geeft het kind maar zelf een naam.
Tot slot nog dit: Als het in sommigen hun kraam past bejubelen ze hongerstakers zoals Ghandi e.a., anders zijn ze er tegen.
Sorry, maar de verwijten aan de vluchtelingen of mezelf in dit verband houden geen steek en leg ik dus naast me neer.
Een hongerstaking is inderdaad, zoals bij stakingen in een onderneming, een uiterste en laatste middel, bedoeld om de druk op te voeren om alzo een oplossing te bekomen. U mag nochtans niet vergeten dat dit uiterste middel er juist gekomen is omdat de mensen in de kerk geen uitweg zien en de minister ze nog steeds geen onderhoud heeft toegestaan, laat staan dat er een oplossing is.

Ik hoop voor mezelf en voor de anderen dat deze hongerstaking niet lang moet duren. Ik hoop eveneens dat de minister snel een onderhoud zal toestaan en kan overgaan tot een regularisatie en ik hoop dat de politici van de democratische partijen de minister kunnen overhalen om hier snel werk van te maken.
Met dank daarvoor.

Pol Van Camp
Vakbondsmilitant ACV, vredesactivist, andersglobalist …, als het maar gaat over inzet voor een rechtvaardigere wereld.
Kaboutermansstraat 43 te 3000 Leuven
tel 016-22.21.01 of GSM 0495-803167

Leuven 8-3-2006

12:58 Écrit par Clara People | Lien permanent | Commentaires (0) | Tags : belgique, bruxelles, greve, occupation |  Facebook |

Les commentaires sont fermés.